وقایع اخیر در کردستان که بر هموطنانمان می گذرد مثل همیشه دل هر انسانی را بلرزه می اندازد. ای کاش مسوولین امر با دیدی مثبت به قضایا می نگریستند. نمی دانم کمال اسفرم چه کرده بود که اینگونه شایسته بی احترامی و توهین حتی به جسدش بود ولی این را می دانم که نه تنها در دین اسلام بلکه در هیچ مکتب و مسلکی توهین و جسارت به جسد یک فرد جایز نیست. در مملکت ما عرف است که مسوولین اگر خطایی مرتکب شدند سعی به لاپوشی و ختم ماجرا کنند تا مبادا دین !! یا نظام !! متحمل خدشه ای گردند. عجبا!!!!
نمونه های بارز آن حتی در دولت اصلاح طلب به وفور به چشم می خورد چه رسد به دول قبلی. بچه های دبستانی در استخر غرق می شوند و در کلاس درس در آتش می سوزند و وزیر آموزش و پرورش بجای استعفا و معذرت خواهی آنرا امری طبیعی و اشتباه معلم و .. اعلام می نماید. بازداشتهای غیرقانونی به بهانه های واهی انجام می گیرد و .....................
و باز هم قصه تلخ کردستان. ۸ سال جنگ و محرومیت از خانه و کاشانه گویی برای این مردم محروم کم بوده. بی کاری جوانان و عدم رسیدگی مناسب به این مناطق گویی ..... !!!!
آیا مسوولین بجای یافتن عاملین همیشه باید بدنبال پرتقال فروش بگردند.
به نوبه خود به هموطنان عزیز کردم این مصیبت را تسلیت می گویم.
باشد که این مردم روزی تواناتر از امروز برای سربلندی کشور بخصوص مناطق محروم خویش همتی مضاعف نمایند و البته امیدوار به اینکه بسیاری از مسوولین بخود آیند و نه برای مهار بحران بل برای خدمت به مردم محروم همت گمارند و ذهنیت خود را از پیش داوریها و قضاوتهای نادرست و عجولانه برهانند.
بسیاری از مسوولین جمهوری اسلامی چوب همین موضوع را می خورند. از مردم پنهان می کردند و سر خود را همچون کپک به زیر برف و خاک می بردند. آری باید خودمان را در درجه اول بشناسیم سپس گامی بسوی اصلاح برداریم. اگر برخی از دوست نماها و چه بسا همان افرادی که بارها به لحاظ ایدئولوژیکی و سیاسی درگیر بودیم نقد یا صحبتی دارند می بایست تن به شرایط روز دنیا بدهند و خود را در معرض مستقیم دید ناظرین (مردم) قرار داده و با شفافیت و بدو ن پنهان کاریهای مزخرف که بیشتر آن میراث دهه ۶۰ کشور است وارد گود شوند. از دور بگوییم لنگش کن هنر نیست!!!!
دوست یا نقاد یا دشمن و یا دوست نمای محترم شمایی که بنده را متهم می نمائید به نکات ذیل توجه کنید.
۱- بنده تمام سوابق سیاسی و فرهنگی و صنفی ام مشخص است و با افتخار و سربلندی در این مسیر نیز به نوبه خودم هزینه های گزافی چون ۲ ماه زندان (اوین) و توقیف نشریه ام توسط قاضی مرتضوی و بازداشتها و بازجویی های فراوان توسط وی و .... را پرداخت نموده ام . امروز نیز با وجود مفتوح بودن پرونده ام با شفافیت تمام و جسورانه با اسم و نام شخصی ام وارد حوزه سخت وبلاگ نویسی شده ام . لذا شما عزیز محترم را دعوت به شفاف بودن نموده تا لااقل با اسم و نام رسمی و شخصی تان وارد این حوزه شوید. هر چند دوستان !!!! در دادستانی و .... عواملی نعوذباالله چون جنابعالی را به این کارها وامی دارند که حتما شما از آن جمله نیستید.
۲- با وجود عدم درج نام ولی بنده چند روزی را به ۲ کامنت!! جنابعالی اجازه دادم تا فضای ذهنی مخاطب بیش از این با افکار کلیشه ای و دهه ۶۰ ای شماها آشنا شوند.
۳- وای بر عدم آگاهی. اگر کمی با آگاهی عمل می نمودید درمی یافتین که ۲ کامنت را از یک محل و با همان پي سي براي من نمي فرستادين. پيشنهاد مي كنم كمي به خود سخت بگيريد و با خرج چند صد تومان يك مجله كامپيوتري گرفته تا معلومات كامپيوتريتان بخصوص در زمينه اينترنت بالاتر برود.
هميشه ماه پشت ابر نمي ماند.
جمله اي از فيلسوف بزرگ و ارجمند تاريخ (نيچه عزيز): فراسوي خير و شر بنگريد.
آنگاه است كه مي توانيد بدون واهمه از دشمنان و بدون تعارف با دوستان نقد جسورانه خود را بازگو كنيد. اميد است كه اين خصلت در من جاودانه بماند.
يا حق.
